Dzień dobry Państwu.

Mamy na imię Izabela i Marek. W maju 2005 roku dowiedziałam się, że jestem w oczekiwanej ciąży. Radość nasza była ogromna. W listopadzie 2005 roku, podczas okresowych badań zdecydowaliśmy się wykonać USG i wtedy dowiedzieliśmy się, że jest to chłopczyk. Niestety, podczas badań, lekarz miał trudności z uwidocznieniem 4 - jamowej projekcji serca (pogrubiała mięśniówka komór serca). Mając wątpliwości, czy dobrze odczytuje obraz, zalecił mi diagnostykę w opolskim szpitalu. Badania te potwierdziły podejrzenia lekarza prowadzącego. Strach ogarnął nasze serca. Dla stwierdzenia, jak bardzo poważna jest wada serduszka u synka, opolscy lekarze skierowali mnie do ICZMP w Łodzi uznając wysoką klasę Instytutu. Po wielu badaniach, niestety potwierdziły się najgorsze obawy i przeczucia. Wykonane badanie echa serca określiło, że nasz synek miał bardzo poważną wadę serduszka - nierozwiniętą prawą komorę serca, atrezja zastawki płucnej i pnia płucnego.

Po amiopunkcji wynik kariotypu wyszedł 46 chromosomów. W dniu 08 lutego 2006 roku o godzinie 22.25 w 37 tygodniu ciąży w ICZMP w Łodzi przez "cesarkę" urodziłam synka Bartusia. Ważył 2600g, i dostał 8 punktów, i mierzył 48 cm. Zobaczyłam Go dopiero na drugi dzień. Był bardzo śliczny, miał czarne włoski, był bardzo spokojny. Leżał na neonatologii, miał podłączony respirator, był pod tlenem i dostawał Prostin. Karmiony był przez sondę odciąganym przeze mnie mlekiem. Dnia 13.02 2006 wyszłam ze szpitala i zamieszkałam w Hotelu dla Matek na terenie ICZMP. W 10 dniu życia Bartusia, Pan doktor Kruszynki podjął się przeprowadzić cewnikowanie serca, co dało rezultaty. Stan zdrowia Bartusia polepszył się na tyle, że odstawiono mu Prostin pozostawiając w oczekiwaniu na miejsce na oddziale kardiologii. Ta dająca nadzieję wiadomość bardzo nas z mężem ucieszyła. W tym miejscu muszę powiedzieć, że tylko dzięki wspaniałym ludziom mogłam być blisko naszego syneczka, zamieszkując w hotelu dla matek na terenie Instytutu. Po przeniesieniu Bartusia na kardiologię karmiłam go butelką. Ponieważ bardzo się przy tym męczył i spadała mu saturacja, trwało to długo.

W przerwach pomiędzy karmieniem za zgodą pielęgniarek opiekowałam się syneczkiem, pieszcząc go i tuląc. Małżonek mój przyjeżdżał do nas z Opola w każdą sobotę. W dniu 19.03 2006 pragnąc uprosić Boga o zdrowie dla naszego syneczka, rodzicielskie przeczucia nakazały nam, aby Bartuś został ochrzczony. W wyniku kolejnych badań dowiedzieliśmy się, że stan zdrowia jest na tyle dobry, że jest nadzieja powrotu do domu do Opola 30.03.2006. Niestety, w dniu 20.03.2006 na skutek gwałtownego załamania stanu, zostało przeprowadzone drugie cewnikowanie serca. Po nim Bartuś wrócił na oddział kardiologii. Na oddziale saturacja spadła mu do tego stopnia, że musiano poddać go reanimacji. Po przewiezieniu na oddział intensywnej terapii podłączony był do respiratora. Na drugi dzień miał włączony nawiew. Docent Moll podjął się założyć shunt. W trakcie wykonywanej operacji stwierdzono brak gałęzi płucnej, w związku z czym operację przerwano na czas konsultacji, po czym podjęto ją po 15 godzinach.

Niestety, po założeniu shuntu zaczęło spadać utlenienie, stan zdrowia Bartusia pogarszał się. Rozpacz nasza sięgała szczytu. Po trzech dobach - 26.03 2006 na skutek powikłań, wystąpiła niewydolność nerek i wątroby, w związku z tym przeprowadzono dializę. Stan z godziny na godzinę pogarszał się. Chcąc ratować Bartusia lekarze postanowili ponownie przeprowadzić cewnikowanie.

NIESTETY 28.03 2006 o 4.35 serduszko Bartusia przestało bić - został aniołkiem.
Śpij spokojnie aniołku. Zawsze będziemy mieli Cię w naszych sercach kochany synku.

Mama i Tata