Środki będą przeznaczone na leczenie i zapewnienie opieki dziecku w trakcie pobytu w szpitalu oraz na rehabilitację i sprzęt i medyczny.

Już w 14 tygodniu ciąży wiedzieliśmy, że jej serduszko bije za wolno - stwierdzono bradykardię, a dokładne badanie w (22 tygodniu ciąży) wykazało wrodzoną wadę serca: wspólny kanał przedsionkowo - komorowy (AVSD). Od tej pory konieczna była opieka kardiologiczna.
 

Ola urodziła się 18.10.2007 r. z wrodzoną wadą serca: wspólny kanał przedsionkowo-komorowy, nieprawidłowy spływ żył płucnych i bradykardia. Gdy miała dwa miesiące przeprowadzono I operację ratującą Oli życie (wszczepienie stymulatora serca i założenie bandingu tętnicy płucnej). Stan zdrowia nie poprawiał się, dlatego na początku lutego 2008 odbyła się ryzykowna operacja całkowitej korekcji wady serca. Ponieważ Ola była już bardzo słaba, na trzecią dobę po zabiegu konieczna była trzykrotna reanimacja. Cudem lekarzom udało się uratować życie naszego małego aniołka, ale doszło do głębokiego niedotlenienia mózgu. Efektem tego są rozległe zmiany w mózgu (encefalopatia niedokrwienno–niedotlenieniowa z niedowładem spastycznym czterokończynowym) skutkujące tym, iż Olunia nie jest w stanie w sposób kontrolowany wykonywać ruchów rękoma czy nogami i nie widzi.
W sierpniu i wrześniu 2008 Ola przeszła przez kolejne dwie operacje neurochirurgiczne, mające na celu usunięcie krwiakowodniaków podtwardówkowych, które wykryto w głowie, a które to uciskały na mózg. W ubiegłym roku niestety też nie udało nam się uniknąć działań chirurgicznych. Oleńka miała nacinane ścięgna Achillesa z powodu dużych przykurczy w stopach. Ciągła rehabilitacja pozwala zatrzymywać lub też spowalniać niekorzystne zmiany wynikające z tego, że Ola nie może się ruszać. Każda nawet najmniejsza pomoc przekazana dla Oli jest dla niej ogromnym darem, a dzięki temu my możemy z większym optymizmem patrzeć w przyszłość i dbać o Olę, i o to, aby było jej jak najlepiej. Mamy poczucie, że nie jesteśmy w tej trosce osamotnieni.