Prof. Mariusz Kuśmierczyk zrezygnował z funkcji konsultanta krajowego w dziedzinie kardiochirurgii oraz z członkostwa w Krajowej Radzie Transplantacyjnej.

Prof. Mariusz Kuśmierczyk zrezygnował z funkcji konsultanta krajowego w dziedzinie kardiochirurgii oraz z członkostwa w Krajowej Radzie Transplantacyjnej. Powodem była zgoda na uruchomienie kolejnego programu transplantacji serca w Warszawie. Profesor podkreślał wcześniej, że siedem ośrodków wystarcza na potrzeby Polski, a jeśli miałby powstać ósmy, powinien zostać ulokowany w regionie, w którym takiej placówki nie ma.

Informację o rezygnacji prof. dr. hab. n. med. Mariusza Kuśmierczyka przekazano przy okazji materiału o udanej transplantacji serca w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Profesor wyjaśnił, że jego decyzja jest protestem przeciwko utworzeniu trzeciego warszawskiego ośrodka przeszczepiającego serca.

Prof. Kuśmierczyk objął funkcję konsultanta krajowego 6 lutego 2025 roku. Jego kadencja miała trwać do 5 lutego 2030 roku, zrezygnował więc ponad trzy i pół roku przed jej zakończeniem. Według stanu na 19 lipca 2026 roku jego nazwisko nadal figurowało w ministerialnym wykazie konsultantów oraz na liście członków Krajowej Rady Transplantacyjnej. Resort nie poinformował publicznie, czy rezygnacje zostały już formalnie przyjęte.

Bezpośrednią przyczyną sporu było pozwolenie wydane 15 lipca 2026 roku Państwowemu Instytutowi Medycznemu MSWiA. Zgoda obejmuje przechowywanie i przeszczepianie serc pobranych od zmarłych dawców. Program ma być prowadzony w Klinice Kardiochirurgii i Transplantologii kierowanej przez prof. Piotra Suwalskiego.

Oznacza to, że w Warszawie mogą działać trzy programy transplantacji serca: w Narodowym Instytucie Kardiologii w Aninie, w UCK WUM przy ul. Banacha oraz w PIM MSWiA przy ul. Wołoskiej. W całym kraju pozwolenie na wykonywanie takich zabiegów ma obecnie osiem ośrodków — trzy w stolicy oraz po jednym w Gdańsku, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Zabrzu.

Prof. Kuśmierczyk już w styczniu 2025 roku wskazywał, że siedem działających wówczas centrów w pełni pokrywa zapotrzebowanie na transplantacje serca w Polsce. Jego zdaniem, jeśli analizy rzeczywiście uzasadniają powstanie ósmego ośrodka, powinien on działać w części kraju pozbawionej takiego programu, a nie w mieście, w którym funkcjonują już dwa doświadczone zespoły.

Sednem sporu nie jest ocena kompetencji lekarzy PIM MSWiA, lecz sposób wykorzystania ograniczonych zasobów: personelu, infrastruktury, finansowania, doświadczenia zespołów oraz dostępnej liczby narządów. Rozdzielenie transplantacji pomiędzy większą liczbę placówek może prowadzić do rozproszenia kadr i zmniejszenia liczby operacji wykonywanych przez poszczególne zespoły.