Leon Kaźmierczak

Mam 8 lat i nie wiem, ile jeszcze razy będę musiał walczyć o życie…

Mam na imię Leon.

Moje serce od urodzenia nie działa tak jak powinno. Zespół Shone’a, podzastawkowe zwężenie aorty, blok II stopnia i bradykardia – to nie są tylko trudne słowa. To moja codzienność. To strach, który wraca, kiedy lekarze mówią, że wszystko może się zmienić w każdej chwili.

Przeszedłem już operację, która uratowała mi życie. Lekarze wycięli zwężony łuk aorty.

Dzięki temu żyję.

Ale nikt nie daje gwarancji, że to koniec.

Nikt nie wie, czy za chwilę znów nie będę musiał walczyć… na stole operacyjnym.

A ja mam tylko jedno marzenie:

żeby wtedy moi rodzice mogli być przy mnie… bez strachu, że nie będzie nas stać na ratowanie mojego życia.

Bo ja naprawdę chcę żyć.

Mam 8 lat. Rosnę wolniej niż inne dzieci, ale każdego dnia próbuję dogonić świat.

Zmagam się ze spektrum autyzmu i deficytem uwagi. Każdy dzień to dla mnie praca – WWR, TUS, SI, neurologopeda… rzeczy, których inne dzieci nawet nie znają.

Ale się nie poddaję.

Nigdy.

Do tego dochodzi kolejna walka…

Bardzo zaawansowane AZS.

Są dni, kiedy moja skóra pali, pęka i swędzi tak bardzo, że nie mogę spać. Kiedy zwykłe funkcjonowanie boli.

Teraz walczę o leczenie biologiczne – o szansę, żeby w końcu przestało boleć.

Żeby móc być po prostu dzieckiem.

Bo wiecie co?

Ja naprawdę mam marzenia.

Od 3,5 roku moim światem jest piłka nożna.

Na boisku nie jestem „chorym chłopcem”.

Jestem Leonem, który biegnie po piłkę, strzela gole i się uśmiecha.

I bardzo chciałbym, żeby to nie był tylko chwilowy moment.

Dla Ciebie to może być 1,5%.

Dla mnie to jest szansa na życie