Diana Rudowicz

Diana urodziła się jako zdrowe dziecko 21.11.2011 r. z dobrymi wynikami  i wielkimi planami na życie. Rosła, śmiała się, uczyła, trenowała karate i piłkę ręczną, z zainteresowaniem uczyła się języków obcych. Nic jej nie bolało. Nic nie zapowiadało tragedii.

W drugiej klasie w szkole przeprowadzano rutynowe badania lekarskie. Zwykła procedura– wykonanie EKG. Spokojnie czekaliśmy na wyniki. To właśnie tego dnia nasze życie podzieliło się na „przed” i „po”. EKG wykazało poważne nieprawidłowości. Pilnie wykonano badanie USG serca. Lekarze mówili ostrożnie, ale po ich spojrzeniach było widać, że sytuacja jest bardzo poważna. Rozpoczął się rok niekończących się badań, konsultacji i wyjazdów do specjalistów. Trzymaliśmy się każdej nadziei. Szukaliśmy wyjaśnienia. Czekaliśmy, że znajdzie się rozwiązanie. Pod koniec roku padła diagnoza - kardiomiopatia rozstrzeniowa. Jeszcze wczoraj dziecko biegało na treningach, planowało zawody, śmiało się z przyjaciółmi. Dziś - zakaz wysiłku fizycznego, szpitalne sale, kroplówki i kontrola każdego kroku.

Stan Diany był ciężki, zwłaszcza po infekcjach wirusowych. Każde przeziębienie stawało się poważnym zagrożeniem. Frakcja wyrzutowa spadała do krytycznych wartości i niezwykle trudno było ją choć trochę podnieść. Żyliśmy od badania do badania, od hospitalizacji do hospitalizacji. Patrzeć, jak własne dziecko nie ma siły przejść kilku metrów bez duszności, do tego nie da się przyzwyczaić.

Przez kilka lat lekarze walczyli o jej serce. W końcu stało się jasne, że nie da się go uratować. Jedyną szansą był przeszczep.

Diana została zakwalifikowana do przeszczepu serca i wpisana na listę oczekujących. To były miesiące lęku i nieustannego strachu, że może zabraknąć czasu. W końcu nadszedł ten dzień. Operacja przebiegła pomyślnie. Nowe serce dało naszej córce nowe życie.

Znów mogła wyjść na zewnątrz bez strachu, że zabraknie jej sił. Mogła spotykać się z przyjaciółmi. Zaczęła ponownie marzyć. Z dziecka, które żyło między domem a szpitalem, stopniowo wraca do zwyczajnego życia.

Jednak przeszczep to nie koniec leczenia. To początek nowej, trudnej drogi. Stałe kontrole, regularne hospitalizacje i długotrwała rehabilitacja są niezbędne, aby nowe serce biło długo i stabilnie.